Norderstedt
"So seh ik dat!" Ernst Meyer vertellt

Schön in 't brune Moorwater dükern

Ja, so weer't. As wi noch lütt weern, so um de acht bit twölf Johr, wenn de grote Sommerhitt över uns leeg, de Buurn mit Heu an uns Huus den Sandweg dal föhren un wi Lütten alltogeern bi 't "Toföhren" (von Heuhaufen zu Heuhaufen auf dem Pferd reiten und "Hü" und "Brr" rufen) holpen, wenn't trüch na'n Hoff güng, un wi hoch baven op'n Heuwagen uns an'n Biddelboom fasthollen, wenn uns natt vun Sweet allens jöök (juckte), schietig von baven bit ünnen, un wenn dat denn gegen Avend güng, denn sä ik or mien Fründ Hans: "Wi föhrt noch to 'n Baden in 't Moor un denn rin in de Donnerkuhl."

Wi kunnen uns dat utsöken. Entweder na Horstmoor or na Bullendörp direkt an de Bahn, rin in een vun de veer groten Kuhlen, de man bi't Buun von de Isenbahn graven harr.

Hier föhr de Marschbahn, as wi se nennen dähn. Dat Moor treck sik vun Kiebitzreeg hin bit dal na Bullendörp un heet: dat Königsmoor. Hier harr vör lange Tieden de dän'sche König mal dat Seggen.

In düsse Geschicht aver warr ik vun Horstmoor vertellen. Mal so blangenbi, mien Urgrootvadder harr in Hahnenkamp een Buursteed. Jeed een Buur harr dat Recht, in Horster Moor Törf to steken. Dor weern fief Kinner op 'n Hoff, un veel to verdelen geev dat nich. Aver mien Urgrootvadder müss, wat jo in 't Testament stünn, een jeed Johr een Föder Törf an sien Kinner levern.

Mann, nich ganz umsünst! Wi, uns Grootmodder, mien Öllern un wi Kinner hebbt den brunen Törf steken, op Schuuvkoor ladt un opstellt, dat het ringelt, verdwas un queer as een lütten Torn to'n Drögen.

So weer mi dat Moor mit all sien Flora, vör allem mit de witten Püschel vun 't Wullgrass, mit de lüürlütten Kuhlen, de man graven harr, mit de dicken Bulten vun Gras, wo man vun een to 'n annern sprung, ganz geläufig. Un an de Krüüzotter erinner ik mi ok, wenn de in de Sünn leeg, op de müss man oppassen!

Wi hebbt also uns Fahrrad sattelt un sind de fief Kilometers op smalle Sandweeg, so gau as dat man güng, dorhin radelt. Vör uns leeg denn de grote Donnerkuhl, in Swümmer un Nichtswümmer dörch een groten Reep deelt, mit 'n Sprungbrett un an de Siet een lütt Holtbood, wo wi uns eerst mal een Bruus köffen, een vun de roden, witten or grönen, de so herrlich smeckt hebbt. Ik glööv, se köst man blots föffteihn Penn. Achter de Bood kunnst di umtrecken, n' poor Breed trennen de Deerns vun de Jungs. Weer dat schön, so in 't brune Moorwater to dükern un to swimmen, mang all de lütten swatten Snieders, de över 't Water flitzen, un de smucken Libellen to bewunnern. Un ünner uns weern de Ihlen, (Blutegel) vör de wi grote Angst harrn. De Bodden weer glitschig as man eenmal. Aver schöön weer't. So leep dat dormals af in de groten Ferien. Wi hebbt bi 'n Buurn or bi 'n Garner arbeidt, um een poor Groschen in de Tasch to hebben. So weer dat Swümmen avends ok een verdeente Lohn. Kannst man glöven, ik heff keen Rheumatismus kregen. Moorwater, dat weet ji jo, dat is wat ganz besonneret!