Hamburg

Ick kenn di – kenn ick di?

Dat kennst du seker ook, wat mi kortens passeert is. Ick stieg in’n Tog no Bremen in, finn ook in een Afdeel noch een free’n Platz un as ick mi nu de Lüüd ankieken do, kümmt mi een Gesicht opmol so gediegen bekannt vör. Een Fro, is ja klor, un is ook klor, dat ick nich glieks op ehrn Noom komen kann. Is ja ook al een beten her. Un se is ja ook nich mehr de jüngste. Nu rattert dat in mienen Brägen. De interne Festplatt ward afsöcht. Bitte warten! Un denn entsteiht opmol een Bild ut fröher Johrn, lang her, ick besinn mi un denn schütt dat ut mi rut: Minschenskind Maike, büst du dat wohrhaftig? As ick di sehn heff, dor heff ick mi seggt: de kennst du, de kennst du.

Maike, du hest di nich verännert, anners harr ick di ja seker nich kennt. Dat gifft’t ja, dat du Lüüd nich kennst, wieldat se nich wedder to kennen sünd. Oder se treckt sick so an, dat du ehr nich kennen kannst, ook wenn du ehr fröher mol goot kennt hest. De willt nich, dat du ehr kennst. De seggt di eenfach driest in’t Gesicht: Kenn di nich, heff di nich kennt un will di ook nich kennen! Overs di Maike, di heff ick foors kennt. Unverkennbor! Un wat seggt nu de Fro mi voröver: Ick heet nich Maike! Wat? Nee, Gerd, mit dien Kennen is dat ook nich wiet her. Ick bün Karin. Un ick: Karin, Minschenskind, as ick di sehn heff, heff ick dacht, de kennst du doch, dat is Karin … Gerd, sä se do opmol: Loot goot ween. Du büst ook in de Johren komen, un dat is ook leider unverkennbor.