Hamburg

Werbung – een Deel von us Leven

Mien Kinner denkt ja foken, ick harr se nich mehr all. Dat liggt dor an, dat ick – meent se – so verdreiht snacken do. Wenn t.B. mien Jung sick mol wedder gräsig opregen deit un kort dor vör is, op’n Disch to hauen, segg ick: Halt, wer wird denn gleich in die Luft gehen. Denn kiekt se mi an, as weer ick vogelig. Letzt geev dat bi us Linsensupp. Dor heff ick seggt: Linsensuppe mit Speck, da wird sich Vater freuen. Pff hefft se mookt. Un as wi letzt in’n Supermarkt weern, dor heff ick een groden Buddel Waschmiddel in’n Inkoopswogen stellt un seggt: Wäscht nicht nur sauber, sondern rein. Mien Deern hett blots mit’n Kopp schüddelt.

Klor, dat weet de Göörn natürlich nich, dat för us, de Öllern, in de 50er un 60er Johrn de Werbung een Deel von us Leven weer. Wi harrn ja noch keen Fernbedienung un kunnen in’t Fernsehen nich eenfach den Ton utknipsen. Wullen wi ook nich. Op dat HB-Männchen hefft wi doch rejell luurt – huiiihhh – dann geht alles wie von selbst. Frau Antje aus Holland hett us mit Gouda-Kees bekannt mookt, us eerste Auto weer natürlich een VW … und läuft und läuft und läuft, un wenn de Reklame för Beck’s Beer keem: Löscht Männerdurst, denn hett Vadder sick’n n Buddel opmookt. Un wi kregen Dorst no Sinalco, weeßt doch – weltbekannt. Tja, Kinner, heff ick seggt, wenn einem so viel Gutes widerfährt – das ist schon einen Klönsnack wert.