Hamburg

White Lies - een beten flunkern is okay

Een lehrt ja nich ut. Bitherto heff ick dacht, op de Wohrheit kümmt dat an, just bi Mann un Fro. Doch nu heff leest, dat de reine, schiere, harte Wohrheit dien Glück in’n Weg stohn kann. Just wenn dat twüschen Mann un Fro funken schall, mol seggen, wenn di wat an dien Partner liggen deit, denn dröffst du ook al mol - nee, lögen is to hart. Du dröffst flunkern, een beten överdrieven, een beten glatt snacken. Sowat heet White Lies, witte Lögen. No den Film ut de 90er-Johren: Dat Leben ist zu kurz, um ehrlich zu sein. Dor deit ja een Museumswärter so, as verstund he wat von Kunst un snackt no, wat he von de Besökers so opsnappt hett. Klor, he will bi Froonslüüd Indruck schinnen, he will ehr in’t Bett kriegen, um dat düütlich to seggen. Wat em denn ja ook glückt – bit dat denn doch allens rutkümmt.

Doch bi de Leevde möööt een al mol een beten nohelpen. Is doch so. Wi all willt doch an’n leevsten höörn, wo grootaartig wi sünd, wo sensibel, inföhlsom – ja, ick snack von de Leevde. Un dorum heff ick mien Fro güstern ook een beten anflunkert. Ja, ick weet doch, woveel Weert se op mien Oordeel leggen deit. Dor kenn ick ehr doch al lang genoog för. Un dorum heff ick mi güstern een lütten Ruck geven un heff ehr een Leevskompliment mookt, dat … een beten … överdreven weer. Ick heff een Kussmund mookt un to ehr seggt: Schatz, so’n leckern Plumenkoken heff ick in mien ganze Leven noch nich hadd.