Hamburg

Sex sells. Leve Lüüd, snackt Platt!

Sex! Ik heff dacht, ik fang düsse plattdüütsche Kolumne maal an mit so’n Eye- oder Earcatcher, as wi dat in de Branche seggt, ne, Sex, to’n leckerfitzig maken op mien nee plattdüütsche Kolumne. Ik kann ok dütlicher warrn, vertellen, dat ik jüst nix an heff as en enge rode Ünnerbüx, un düsse enge rode Ünnerbüx, de bitt sik deep rin in mien glatten plattdüütschen Kolumnistenpöter, so eng is mien rode Ünnerbüx, oh ja, stell di dat vör...

Ja. Ok plattdüütsche Kolumnen kämpft üm Inschaltqoute. Un Sex sells nu maal. Kino, Internet, Werbung, Tiedschriften, ok Fernsehn maakt mit. Vunabend kümmt in’t Erste wedder „Vorstadtweiber“ – dat is so’n beten „Sex and the city“ op düütsch un hannelt vun fief Wiener Wiever, de sik vör rieke Mannslüüd un Kledaasch interesseert, un natüllich för Sex, bi den wi de fief denn ok veel un dütlich to sehn kriegt. To beste Familienglotzetied. Dat nee Sandmännchen. Welk fraagt sik bi de vele Erotik üm uns rüm, ob wi uns denn för gor nix mehr schaamt. Se beklaagt de sexualiseerte Sellschop. Uns jungen Lüüd schüllt al ganz stuuv ween vun de Billerfloot un Leevde mit Porno verwesseln. Nich mehr beziehungsfähig.

Aber is mi egaal: De plattdüütsche Spraak is en uroold Kulturgoot, un dat mütt wi plegen. Je mehr Lüüd düsse plattdüütsche Kolumne hier wies ward je beter. Plattdüütsch schall leven un mutt hört un snackt warrn. Ik snack Platt, du snackst Platt, he snackt Platt, wi, ji, se snackt ok Platt.

Un kiek maal: Mien enge rode Ünnerbüx hangt al op’n Lampenschirm.