Hamburg

Noch in’t Leven oder ook al doot?

Gerd Spiekermann

Ehrlich geseggt: mi langt dat! Nu heff ick just mien’n 60sten Geburstdag fiert – vör dree Johr – flattert mi nich jeden tweden Dag so’n dösigen Breef in’t Huus: Sorgen Sie jetzt vor. Ihre Familie wird es Ihnen danken. Nich klor, worum dat geiht? Um dat Sterbegeld. Um Sterbegeld-Vorsorge. Un dat heet: Ick schall een Versekerung afsluten, dat mien Familie mi, wenn’t sowiet is, ook ornlich ünner de Grund kriegen deit. Fang ick nu an mit’t Betohlen, denn mööt ick noch dree Johr dörhooln, eerst denn ward dat Sterbegeld utbetohlt.

Ick kann blots seggen: Noch leev ick! Un dat schall ook geern noch een beten so blieven!

Doch nu Spooß bisiet: Ick weet ook, dat so’n Dodesfall Familien nich blots in Truer, nee, ook in grode Geld-Verlegenheit bringen kann. Un wenn denn – in’n Eernstfall – unvermodens de Kinner bi’t Oprümen so’n Verdrag findt, denn is dat keen Troost, overs doch een Hülp, de al gelegen kümmt. Weet ick allens! Un doch will ick liekers so’n Versekerung nich afsluten. Un dat heff ick ook al mit mien Kinner besnackt. Ick heff ehr seggt: Wenn’t sowiet is, denn köönt Ji doch all tohoopsmieten. Mi langt ook een ganz slichte Kist – von‘n Sargdiscounter. Un achterher Koffe, Botterkoken un een/twee Glas Cugnac för de Truergäst. Basta!

So is dat afmookt. Un wat schall op dien Graffsteen stohn? wullen mien Kinner noch weten. Äh, schrievt doch:

Du steihst noch hier, ick bün al weg, bi di kriegt wi dat ook noch trecht.