Ingrid vertellt

Kulturgoot?

Körtens heff ik wat op de Stroot liggen sehn, heff dat dor sehn un bün'n lütten Ogenblick stohnbleven.

As Kind harr ik dat opsammelt un stolt no Huus bröcht. Man nu is dat anners. Langen al heff ik sowat nich mehr sehn. Un ik weet ook, wat dat nich gesund sien sall, sowat antofoten. Liekers röhr mi dat an, wat dor verloren un verloten op den Footweg vör mi leeg, regennatt un wiss al in korte Tied vergeten: een lütt Daschendook, fien, witt un mit een Häkelspitz rundüm. Sowat heff ik mol för mien Omas häkelt. Ik sülvst harr smucke Döker mit Märkenbiller op. Un to Konfirmatschon kreeg ik welk mit opstickte Blomen un freih mi dorto. Smucke Daschendöker, dat weer wat! Ja, un dorüm wöörn se eben ook vun de Stroot opsammelt un wuschen. Na goot, för so'n richtigen Snööv lehn ik mi de groten kareerten Döker vun Vadder ut... Ja, un denn änner sik allens: Papeerdöker kemen op'n Markt. Un de Angst vör Snuppenbazillen keem op. So'n Papeerdook keem in'n Müll, leeg nich in de Wäsch rüm... Man Mudder schimp: "Nu fleegt de Bazillen öberall rüm. De Lüüd smiet de doch öberall hen." Man ook se kunn dor nich gegenan, de Papeerdöker verdreven de smucken Döker mit Rükelwoder an ut de Handtasch. Wat allens Kulturgoot is, do lett sik woll öber strieden, man Daschendöker hört dor wiss to, nüms nimmt mehr de Fingers to'n Snuben as dat in ole Tieden weer. Un se sünd, so dücht mi, een good Bispill, wo Kultur sik verännern deiht. Eenen goden Harvst ohn Snuppen!