Ingrid vertellt

Een Wunsch mutt blieven

Kinner quest un quengelt, wenn se gern wat hebben wüllt. Een nee Speeltüüch oder wat to'n Snopen oder ook blots een beten Tied vun Mudder un Vadder to'n Speelen oder Kuscheln. Un so as ik dat mitkriegen do, geevt veele Öllern dit Quengeln jümmers wedder no.

Opwussen Lüüd, de mookt dat jüst so. Se wünscht sik wat, goht hen un kööpt sik dat. Un wenn dat Geld nich langt, geiht dat op Pump. Veele Lüüd hebbt op disse Ort mehr Schullen, as se trüchbetohlen köönt, Privatinsolvenzen nehmt to. Mi wunnert dat nich, ward uns doch vun alle Sieden vertellt, wat wi allens hebben mööt, un dat op'n Stutz! Nüms mag mehr verzichten oder töben, bit he sik Geld tohoopsport hett.

Nu heff ik een ool Märken ut China leest, dat hett mi to denken geven: Een Bedeljung sitt jeedeenen Dag an de groote Trepp vun den Kaiserpalast. In den Palast leevt een Prinzessin, de keen Mann recht is. Do seggt ehr Vadder, de Kaiser, se sall een gollen Kugel no de Lüüd vör den Palast smieten, un de Mann, de de Kugel fangt, den sall se to'n Mann nehmen. Nu fangt de Bedeljung de Kugel. He kriggt de Prinzessin un leevt in Riekdom. He hett man knapp Tied, eenen Wunsch to denken, do ward de al wohr. Man de Jung ward nu heel un dall melanklöterig: He hett nix mehr, wo he no streben un sik lengen kann, nix, wo he sik för anstrengen mutt. Opletzt löppt he weg ut den gollen Käfig. Dor denk man mol an, wenn dat Kind wedder quest: Töben un sik lengen hört ook to't Leven dorto. Ook dat mutt 'n lehren.