Wintergeschichte

Wie Kloos to nähde Strietschoh keum

| Lesedauer: 6 Minuten

Dat is nu aal rech'n Winders her, ass sick disse Geschich opp Browisch anne Grot Elv todrogen hat. De Kinner harrn Wiehnachtsferien kregen un slüern nu langsom no Hus. Aal frein se sick opp de Doog ohne Schol, ober ok opp dat grote Fest. Seit god eene Weck harrn Frust un Ostwind dat Seggn. Toers leupn de Kinner opp'n Groben, dinn opp Brack un nu doch woraffdig aal opp de Grot Elv.

Harm Putfarken weuer ümmer eener vun de Ersten, he weuer ok de Gauste opp Strietschoh un smeuch sogar all Zigarrn. Ober blos, winn sein Vadder dat nich gewohr wür. Kloos Harden weuer de Tweetgauste und dat ok blos, weil sien Strietschoh nix dögen deern. Sunst wür de Harm mit sien nogelnähden Marke "Eisblitz" mol wiesen, wo dat lang güng.

Se sättn noch nich lang an'n Middagsdisch, dor güng de Husdör op'n und de Nober keum mit'n Lodung Küll inne Kök. Op Kloos mol eben opp Strietschoh de Elv dool no Hamboch lop'n kun'n, jümehr Oma bruch Drüppens, de se hier bi de Kark inne Aptäk nich harrn. Kloos dach aal an dat Drinkgeld un nähde Strietschoh, üm mit Harm Putfarken üm de Wett to lopen. Glieks no'n Eten säh he anne Diekskant un sneuer sick sein Klöterkram vun Strietschoh ünner de Stebel. Dorbie kunn he Kinnerstimms vun de anner Elvsiet heurn, so windstill weuer dat. Ut de Schoßsteens teuch de Damp peil inne Luft. De Mannslüd weurn biet Rät meihn fö Fleekn un pölln Weiden un Eschen ut. Aff un to knack de Elv lies vö sick hin, un wieder weg weurn de Jägers an'n Rümballern. Opmol heuer Kloos dat Geklingel vun ee'n Slegen, de üm de Bucht keum un woll no Fölsch no'n Spieker wull.

In een Stünn nei de Jung no de Stadt to, verstek de affgemokten Strietschoh int Bulleries bie een Dukdalv un güng no de Aptäk. Opp'n Trüchweg mit'n lütt Tüt inne Jackentasch keum he an een ingefrorn Schuut vöbie, opp de fief Jungs sätn un sick Strietschoh ünnermokn. So'n scheune harr jä nich mol Harm Putfarken! Kloos käk sick de blanken Stootsdinger genau an. Deshalv freugen se em ook, opp he noch nie Strietschoh sähn harr. Opp sien "Nä" wulln se wetn, woher he dinn keum? "Vunne Aptäk!" anter he. Dat Lachen bie de Fief wull gornich weller oppholn. Nä, wo he wohn deer! "In een Huus achtern Elvdiek". Weller grotes Lachen. Nu freug Kloos jüm, opp dat dinn swör weuer, dat Strietschoh lopen. Nä, oberhaupt nich. Se weuern hüt Vömerdag aal eben no Helgoland wesen und de Een vun jüm harr gistern eers dat erste Mol Strietschoh ünner hat. Een anner harr aal mit dree Johr lopn kunnt. "Och", sähr Kloos, "ick gleuw, dat kann ick ok!" Weller weurn se ant Sickwechlach'n un mee'n, he schull dat doch mol verseukn. Se wulln sogor mit em üm de Wett lopn. Jo, ok de Strietschoh kräg he ünnersnallt, doran schull dat nich ling'n. Ober blos de, de vör so hochtogen weuern ass'n Wikingerschipp, sunst wür dat nix. Seutsur muss de Jung, dan'n se toheurn, nogeben. Kloos zitter ollich vö Oppregung, un de Jungs harrn weller wat to Grie'n. Nu würns sick ober nich eenig mit dat Oppstelln un een lüttn Vösprung, un ok de Richtung weuer noch nich kloar. Kloos kräg jüm ober no un no genau dorhin, wo dat aal hin muss. Nu harr he de scheuen Strietschoh ünner un danz jüm wat vö, dat de Fief vö Lach'n de Tron'n ober de Backen leupen. Twee wälzen sick opp Ies un de Een wull all blau anlopp'n. Jüm fleugen de Iesstücken um die Ohrn, wie de Jung dor tokehr güng un rümraminder, dat Ies gneder ollich.

Un dinn noch dat Wettlopn. Ober blos, winn de Veer je blos e'n Strietschoh ünner harrn. Jo, anners güng dat nich vun wegen de Gerechtigkeit un dan'n Utgliek. De Jung ohne Strietschoh, de Kloos nu jä anne Stebel harr, gev dat Kommando: "Een, twee, dree, he geiht!" Un weller speel he jüm ollich ee'n vö, bit se vö Lachen blos noch no Luft japp'n deern. Se muss'n ober ok ober sick sulb lachen, aal veer blos ee'n Strietschoh. Watt'n Spoß! Ober mitt eens sleug dat üm. Ass vu'n Slag dropn lägen se opp Ies. De Jung ut Verlan'n harr jüm scheun rinleggt! De sneuf so dull aff, ass winn de Dübel achter em her weuer. Wie de affsett'n deer un uthol, nich to gleuben. Un nu, bie de Dukdalv brims he, dat Ies sprütt ollich inne Luft, kleit dor doch woraffdig Strietschoh ut dat Bulleries un dinn güng dat wieder, gauer ass eener kiekn kunn. Nee ober ok, dat weuer jä nich to fotn!

Kloos weuer woll aal halv wedder trüch, do beruhigt he sick so no un no. De Bedriev opp Ies weuer all rech wat weniger worn. An'n Heben teugen de Krein no jümehr Slopbäum un achter de ersten Finster brinn all Licht, ass Kloos weller anne Diekskant sittn deer un de Strietschoh losmokt.

Un gliek morgen Vömiddag, dinn wull he mol opp sien nähden Wienachtsstrietschoh mit Harm Putfarken üm de Wett lopen. Wat de sick wull wunnern deer!

Jo, ok de Strietschoh kräg he ünnersnallt, doran schull dat nich ling'n.