Ingrid vertellt

He is gohn

Günter Harte, de plattdüütsche Schrieversmann, de lange Johrn in Reinbek un Börnsen wohnt hett, schrifft nich mehr.

Günter Harte, de lange Tied Lehrer in Bardörp un Scholleiter in Lohbrügg weer, bringt nüms mehr wat bi. He is letzten Sünnobend doot bleven. De letzten Johrn al hett he sik ruthollen ut de plattdüütsche Welt, kunn al langen gor nich mehr weg vun to Huus. Man he weer noch dor. He kunn fein vertellen, wo dat weer in de Plattdüütsche "Szene" un wo se in de föfftiger un sösstiger Johr kämpen müssen üm de plattdüütsche Sprook un Literatur. He weer nüms, de blots snack, he dä wat: He schreev sülvst för "Hör mol'n beten to" un bröch veele Johrn Geschichten vun anner Autoren ünner de Lüüd. He fröög in't Abendblatt no Wöör un plattdüütsche Seggwiesen un hölp so, wat nich allens vergeten wöör. He geev tohoop mit sien Fro Johanna een Wöörbook rut un he bröch een Book rut to'n Plattdüütsch lehrn. He geev Plattünnerricht in de Volkshochschool un he möök Platt mit sien Schölers. Ik bün heel seker: Ohn em un sien Warken wöör dat noch veel slechter stohn üm dat Ansehn vun uns Sprook. Ik bün bi em no School gohn un jümmers bi em in de Lehr bleven. Ook disse Kolumne wöör dat ohn em nich geven, dorüm segg ik em hier: Tschüs, Günter.