Ingrid vertellt

För de Göörn (4)

Ingrid

Dit is de rechte Johrstied, de Kinner in de Schummerstünn wat vörtolesen. Hier nu dat Enn vun dat Märken. Jana, de lütt Steernendeern ween heete Tronen, so heet, wat de Snee üm ehr rüm smölten de. Dat wöör bilütten duster, een kunn al enkelte Steernen an'n Heben blänkern sehn.

Mit'nmol kunn een vun wiether een Melodie hören. Jana keek op un luster. Nu weer dat düütlich, een hellen Chor süng: "Der Mond ist aufgegangen." Se sprüng op un reep: "Leeve Maand, ji Steerns, hier bün ik, op de Eer. Ik will no Huus." Do schuuv de Maand de Wulken an de Siet un sä: "Na sowat, wat mookst du denn dor?" Opreegt reep Jana: "De Komet hett mi ümsmeten, ik bün doolfullen un kann nich trüch. Ik bün al op'n Stohl, op'n Disch, op'n Boom, op de Ledder un op Jungs kladdert, man dat weer allens nich noog." Nu keemen ehr wedder de Tronen. "Ween man nich mehr", tröst de Maand. "Ik schick di nu mien sülvern Strohlen un op de kannst du heel kommodig wedder no Huus komen." Üm den Steern wöör dat nu hell. Gau güng Jana een poor Schreed op dat Lücht, dor weer se ook al hoch öber de Hüüs. "Danke", reep se noch, güng wieder un weer blots noch een lütten Lichtschien an'n düstern Heben. Un weeren nich an de Steed wonehm Janas Tronen henfullen weeren, wunnerschöne witte Christrosen opgohn, denn harrn de Kinner, de den annern Dag no ehr kieken wullen, wiss dacht, se harrn blots dröömt!

Mehr Artikel aus dieser Rubrik gibt's hier: Bergedorf